Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar. Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam :”bu köprüyü geçip bana gelir misin?” İşte o anda artık bunu istemeyiverirsin, sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın.O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız.Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın…
Nietzsche
gerçekten resim ve içerik çok güsell olmuş fakat kimse böle birşeye cesaret edipte gelemez anca çok sewmek gerekir!!
Aslında sevebilir de, fakat onu tutan bir şey vardır, gelmeyi o kadar çok istiyordur ki, gelemiyordur. Bu yüzden de çok üzülüyordur herhalde, o köprüyü geçemediği için.