Arslanlar Şehri

Yıllardır aynı tas aynı hamam. Bu konuda gücenenler olursa şimdiden kusura bakmasınlar. İçim dolu çünkü. Her yıl, özellikle son zamanlarda alışveriş merkezlerine uğradıkca daha da çok tiksinmeye başlıyorum. Insanlar nasıl oluyor da bu kadar çabuk kanabiliyor. Çok çok merak ediyorum, bundan 20-30 sene önce bunlar var mıydı? Varsa nasıl bir biçimde. Belki de araştırıp sizlere sunabilirim ileride. Konuya dalmadan önce sizlere iki tane konuyu bir hatırlatmam gerekiyor:

• Amerika’da Thanksgiving adında bir bayram vardır. Diğer adı ile şükran günü. Zamanında kıtlık olduğundan ellerindeki Hindileri de kestikleri için bu gününe hatırına, şükran ediyorlar. Bu günde ise Hindi’nin içini doldurup güzelce yemek bir adettir. Hata Thanksgiving gününde yabancı bloglarda bolca Hindi tarifesi bile bulabilirsiniz.
• Hıristiyanların 24-25 aralıkta, Hz.Isa’nın doğum gününü kutlamak amacıyla kutladıkları günler vardır. Bunlarn adı da Christmas, Almanca’da Weinachten. Bu zamanlarda, özellikle 24-25 aralık öncesi 4 hafta boyunca, sokaklar ve ev camları süslenir, noel baba simaları ortalıklarda gezer, kocaman büyük tabelalarda kırmızı renklerde her türlü reklam yapılır, ruhani güzel bir ortam yaratılır(tıpkı bizdeki Ramazan ayı gibi). Almanya’da okullarda bu haftalar özel günler düzenlenir, pastalar kurabiyeler yapılır,vs.. 24 aralık gelince herkes birbirine aldığı hediyesini çam ağacının altına koyar, ve çoçukar bu hediyeleri açarlar. Herkes kendine hediye alır yani(Örneğin Babama ise her yıl büyük bir paket hediye verilir şirket tarafından). Yani kısaca olay bu.

Şimdi gelelim bizdeki kültür yozlaşmasına. Her yıl bunu gündeme getirmekten de hiç sıkılmam. Hatta yapacam da. Kaybedecek bir şeyim yok.

Bizdeki çok zeki insanlar, medyanın ve kapitalist dünyanın verdiği gaz ile yılbaşında kendince hediye alırlar, o günü yılbaşı hindisi adında kendilerinde yemek yaparlar, sokakları ve çamları süslerler. Medya’nın gazı ile çılgınlar gibi bir tüketim yarışması açılır. Kim en iyi hediyeyi alır gibisinden. Bolca kampanyalar falan filan. Hıristiyanları bayramını yılbaşında hediye almak, çam süslemek, hindi yemek diye yuturuyorlar.

Demek istediğim bu konuya biraz da olsa dikkat edin. Yılbaşı denen günde hediye verilme gibi söz durumu yok. Hele hele Amerikan bayramındaki hindiler hiç yok. Ama ne var ? Ortada bolca, içi boş kabuklar var. Sorsanız bunları normal bir şey sanarlar. İşin komik yani ise yurtdışında yaşayan Türkleri buraya getirseniz, şaşırırlar tıpkı benim gibi. Bunlara ne oluyor da başkalarını bayramını kutluyorlar derler. Kutlayacak bayram kalmadı ya hani.

“Ya işte bahane oluyor, sevdiklerimize de böylelikle hediye alıyoruz, falan filan” diyenlere de sözüm şudur ki: Ya güzelim ülkemde başka bayram mı kalmadı ? Nedir bu vurdum duymazlık anlamıyorum.

Son 1 ay içinde Ramazan Ayı içinde bulunmuştuk. Çoğumuz oruç tuttu, kendince ibadetini yaptı. Yapana da yapmayana da saygım var, zaten benim değil herkesin kendinedir dini. Velakin, insanların gelip de, Ramazan Ay’ından hemen sonra olan 3 günlük Ramazan Bayram’‘ına Şeker Bayramı demelerini idrak edemiyorum. Sinir oluyorum. Şeker Bayramı diye bir şey yoktur, kim nasıl nerden çıkardı anlamıyorum, ama şu an bulunduğumuz bayramın adı Ramazan Bayramı‘dır. Nokta.

Birileri nasıl gidip Kurban Bayram‘ına Et bayramı demiyorsa, Ramazan Bayramında da bu denilmemesi gerekiyor. Çoçukların gönlünü hoş tutmak için verilen ikramlar yüzünde Şeker denilmeyecği gibi. Bayramın adı neyse onu taşımalıdır. Başka bir isim takarak özüne hakaret etmenin lüzmü yok. Ben Ahmet’e Mehmet demediğim gibi veya da Fadime’ye Emine demediğim gibi. Duyarlı olalım bu konuda.

Bayramınız mübarek olsun ve mutlu yıllar. Güzel bir yıl önümüzde bekliyor. Bugünün diğer günlerden hiç bir farkı yok, ama öyle değilmiş gibi davranıyorum

İstanbul’da bu yıl düzenlenen ışık düzenlemeleri ile ilgili fotoğraflar. Milliyet.com.tr’den :

Okumaya devam edin »

Tüm islam alemin ramazan bayramı mübarek olsun. Nice böyle güzel günlere.